تا نگاه می کنی
وقت رفتن است
ای دریغ و درد
همیشه چه زود دیر میشود
حرفهایی هست برای گفتن
که اگر گوش نبود نمی گوییم
و حرف هایی هست
برای نگفتن
حرف هایی که هرگر سر به
ابتذال گفتن فرود نمی آرند.
حرفهایی شگفت
زیبا و اهورایی همین هایند
و سرمایه ی ماورایی
هر کسی به اندازه ی
حرف هایی است
که برای نگفتن دارد
حرف های بی تاب
و طاقت فرسا
که همچون زبانه های
بی قرار آتشند
و کلماتش هر یک
انفجاری را به بند کشیده اند.
کلماتی که پاره های
"بودن" آدمی اند
اینان همواره در
جستجوی مخاطب خویشند
اگر یافتند یافته می شوند!
و در صمیم وجدان
او آرام می گیرند
و اگر مخاطب خویش
را نیافتند نیستند.
و اگر او را گم کردند
روح را از درون به
آتش می کشند
و خدا برای نگفتن
حرف های بسیار داشت
از خود می پرسم
به کدام خوشبختی
کدام رنج ، به کدام یک
از آنهایی که دلیل
زندگی ام بوده اند
و بی بودنشان
دوام آورده ام خواهم پیوست ؟
از کجا باید شروع کرد؟
از زندگی آنها که
رفته اند جز از دل من
یا آنها که مانده اند
اما در دنیایی تنها
دور از هم ، جدا از هم
آیا ما آگاهی از آنچه
رنجمان می دهد
و آنچه دلیل فریادهایمان
می شود داریم ؟
فریاد های فرو خفته ای
که جایی برای خالی
شدن پیدا نمی کنند
یک عمر در سینه می مانند و
سپس بی صدا محو
و خاموش می شوند
و کسی هرگز پی نمی برد
که آنها چه بودند
و با ما چه کردند؟
من آیا می توانم
جوابی برای آنها بیابم؟
اما من !
چه درد آور است
از من سخن گفتن !
همچون سایه ی
لرزان پاره ابری رهگذر
بر سینه ی تافته ی این کویر
افتاده ام و می نگرم
تا در زیر این آسمان
کسی هست که بار سنگینی
را که بر دوش های خسته
و فرتوت این کلمات نهاده ام
و بر پشت زمین
روانه کرده ام ، برگیرد ؟